Ik sta stil waar het landschap al eeuwen wacht. Mijn camera hangt rustig om mijn nek, maar ik voel geen haast. Het land beweegt niet voor mij — ik moet leren me aan te passen aan zijn tempo.

Ik kijk hoe het licht over heuvels glijdt, hoe wolken hun schaduwen verplaatsen, hoe stilte vorm krijgt. Soms duurt het minuten, soms uren, voordat alles samenvalt. Ik druk pas af wanneer het landschap zichzelf lijkt te herkennen.

Door mijn lens probeer ik niet te veroveren, maar te luisteren. Elke boom, elke lijn in de horizon vertelt iets dat ouder is dan ik. Ik kies mijn kader met respect, alsof ik iets leen dat niet van mij is.

Landschapsfotografie is voor mij geen vastleggen, maar loslaten.
Ik verdwijn even uit het beeld, zodat het land kan spreken.
En wanneer ik uiteindelijk afdruk, neem ik niet alleen een foto mee —
ik neem de stilte mee naar huis.