Macrobeelden. Ik buig me voorover, zo dicht bij de wereld dat alles wat groot leek verdwijnt. In mijn macrofotografie leer ik opnieuw kijken. Daar waar anderen aan voorbijlopen, wordt dat voor mij een universum.

Een druppel water wordt een spiegel. De nerven van een blad worden wegen. Een insectenoog vertelt meer dan duizend woorden. Door mijn lens vertraagt de tijd en krijgt geduld betekenis.

Ik adem rustig, want elke beweging telt. In deze kleine wereld dwingt niets mij tot snelheid. Ik wacht tot het licht zacht genoeg is, tot het moment zichzelf aanbiedt.
Macrofotografie leert me nederigheid. Hoe groots het leven is in wat bijna onzichtbaar lijkt.

Ik hoef niet ver te reizen om verwondering te vinden — ik hoef alleen maar dichterbij te komen.

En telkens wanneer ik afdruk, herinner ik mezelf eraan:
het wonder zit niet in de schaal, maar in de aandacht.