De reis, mijn fotografiereis, begon zonder plan, alleen met nieuwsgierigheid. Ik keek door mijn camera alsof het een nieuw paar ogen was — onzeker, zoekend, maar hongerig naar betekenis. Elke foto was een vraag, geen antwoord.

Ik zwierf door straten, stond stil in landschappen, boog me over het kleinste detail. Soms miste ik het moment. Soms vond het mij. Langzaam leerde ik dat fotografie geen jacht is, maar een gesprek met de wereld.

Fotografie is niet het vastleggen van wat je ziet, maar het durven tonen van wat je voelt in één stil moment.

In het begin wilde ik laten zien wat ik zag. Nu probeer ik te laten voelen wat ik ervaar. Licht werd mijn taal, schaduw mijn stilte. Fouten bleken richtingaanwijzers, geen mislukkingen.

Elke foto markeert een stap: wie ik was, wat ik durfde, wat ik losliet. Mijn beelden vertellen niet alleen verhalen van anderen, maar ook dat van mijzelf.

Mijn reis in beeld is nog lang niet af.
Zolang ik blijf kijken, blijf ik groeien.