Maastricht door mijn ogen en lens

Ik ben geboren en getogen in Maastricht. Voor mij is het geen stad uit een geschiedenisboek, maar een plek waar het verleden letterlijk onder je voeten ligt.

Als ik over het Vrijthof loop, voel ik me nooit alleen in het heden. Onder de straatstenen liggen Romeinse resten. Soms stel ik me voor hoe hier tweeduizend jaar geleden soldaten over een houten brug de Maas overstaken. Mosa Trajectum noemden ze het. Voor hen was het een strategische plek. Voor mij is het gewoon “de stad”.

Als kind speelde ik in de buurt van de oude stadsmuren. De Helpoort was voor mij geen monument, maar een geheime doorgang naar avonturen. Pas later besefte ik dat dit de oudste stadspoort van Nederland is. Dat mijn dagelijkse fietsroute eigenlijk door eeuwen geschiedenis liep.

De Sint-Servaasbasiliek hoort bij mijn leven zoals de Maas dat doet. Mijn oma nam me vroeger mee naar binnen en vertelde over Servatius, de heilige die hier begraven ligt. Voor haar was het geloof belangrijk, voor mij werd het vooral een gevoel van verbondenheid. Maastricht is altijd een beetje anders geweest dan de rest van Nederland — katholiek, Bourgondisch, zacht van toon.

Mijn stad heeft veel meegemaakt. Belegeringen, vreemde overheersers, Spaanse soldaten, Franse troepen. Soms denk ik daaraan als ik langs de Maas wandel. Hoeveel mensen hebben hier niet gestaan, kijkend naar dezelfde rivier, maar in totaal andere tijden?

En dan is er de industrie. Mijn overgrootvader werkte bij de Sphinx. Het geluid van fabrieken hoorde ooit bij de stad zoals nu het geroezemoes van terrassen dat doet. Maastricht was niet alleen kerken en vestingwerken, maar ook arbeiders, rook en vooruitgang.

Ik was een jonge volwassene toen in 1992 het Verdrag van Maastricht werd ondertekend. Opeens sprak heel Europa over mijn stad. Voor mij bleef het gewoon de plek waar ik mijn boodschappen deed, waar ik vrienden ontmoette op het Vrijthof, waar dialect net zo vanzelfsprekend is als Nederlands.

Wat Maastricht bijzonder maakt, is dat het verleden hier niet is afgesloten. Het leeft. In de smalle straatjes van Wyck. In de grotten van de Sint-Pietersberg. In de verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Ik woon in een stad die ouder is dan het land zelf. En elke dag als ik over de kasseien loop, weet ik: ik ben maar een klein stukje in een heel lang verhaal.
Maar het is wel míjn verhaal — in Maastricht.